The Interactive Effects of Task and Ego Orientation on Athlete Anger in Contact Team Sports

Temaslı Takım Sporlarında Görev ve Ego Yönelimi Etkileşiminin Sporcu Öfkesi Üzerindeki Etkisi

Yasin Altın^1,2,*

*Correspondence: Yasin AltınSivas Cumhuriyet University Faculty of Sport Sciences yasinaltin@cumhuriyet.edu.tr Orcid: 0000-0002-5854-8007

¹Sivas Cumhuriyet University, Faculty of Sport Sciences Orcid: 0000-0002-5854-8007 ²Ankara University, Institute of Educational Sciences

Doi: https://doi.org/10.5281/zenodo.18880386

https://www.ijoss.org/Archive/v3-i1/ijoss-Volume3-issue1-11.pdf

Download Full Text

Received / Gönderim: 22.10.2025 Accepted / Kabul: 23.02.2026 Published / Yayın: 28.02.2026

Abstract

The purpose of this study was to examine the direct and interaction effects of motivational orientations (task and ego orientation) on anger among individuals participating in contact team sports and to determine differences in anger levels according to goal orientation profiles. This basic research was conducted using a quantitative approach and a correlational research design. Grounded in the cognitive-behavioral theory and achievement goal theory, the study aimed to reveal how task and ego orientations influence anger responses and to explore the interactive nature of this relationship. The study group consisted of 498 athletes (277 males, 218 females; M_age = 23.78, SD_age = 3.06) who actively participated in football, basketball, handball, and futsal in the provinces of Sivas, Ankara, and Kayseri, the majority of whom competed at the amateur level (97.59%). Data were collected using a personal information form, the task and ego orientation in sport questionnaire, and the anger in sport subscale. Analyses were performed using R (4.5.1). After assumption testing, research hypotheses were tested with data from 480 participants using latent variable moderated structural equation modeling and one-way analysis of variance. The findings indicated that task orientation had a significant negative and moderate effect on anger (β = –0.42, z = –6.61, p < .001), whereas ego orientation had a significant positive and strong effect (β = 0.87, z = 9.41, p < .001). The interaction between Task x Ego orientation was negative and moderate in magnitude (β = –0.13, z = –2.53, p = .011). Significant differences were found in mean anger scores across goal orientation profiles, F_{(3, 476)} = 44.17, p < .001, partial η² = .218. According to the Tukey HSD post hoc test, the highest anger levels were observed in the high ego–low task group, whereas the lowest anger levels were found in the low ego–high task group. In conclusion, task orientation was found to have a mitigating effect on anger, whereas ego orientation increased anger levels among contact team athletes. The interaction between the two orientations played a significant role in predicting anger. These findings suggest that task orientation may serve as a protective psychological factor that supports anger regulation in athletes.  

Keywords Goal Orientation, Competition, Athlete Anger, Structural Equation Modeling.

 Öz

Bu araştırmanın amacı, temaslı takım sporlarına katılan bireylerde motivasyonel eğilimlerin (görev ve ego yönelimi) öfke duygusu üzerindeki doğrudan ve etkileşim etkilerini incelemek ve hedef yönelimi profillerine göre öfke düzeylerindeki farklılıkları belirlemektir. Temel araştırma niteliğinde olan bu çalışma, nicel bir yaklaşımla ve ilişkisel araştırma deseniyle yürütülmüştür. Araştırma, bilişsel-davranışçı kuram ve başarı hedef kuramı çerçevesinde yapılandırılarak, görev ve ego yönelimlerinin öfke tepkilerini nasıl etkilediğini ve bu ilişkinin etkileşimsel yönünü ortaya koymayı amaçlamıştır. Çalışma grubunu Sivas, Ankara ve Kayseri illerinde aktif olarak futbol, basketbol, hentbol ve futsal branşlarında yer alan, çoğunluğu amatör düzeyde (%97.59) olan 498 sporcu oluşturmuştur (277 erkek, 218 kadın; Yaş Ort. = 23.78, SS = 3.06). Veriler, kişisel bilgi formu, sporda görev ve ego yönelimi ölçeği ile sporda öfke alt ölçeği kullanılarak toplanmış; analizler R (4.5.1) programı aracılığıyla gerçekleştirilmiştir. Varsayımsal incelemeler gerçekleştirildikten sonra araştırma hipotezleri 480 katılımcı verilerine dayalı olarak gizil değişkenlerle moderatörlü yapısal eşitlik modellemesi ve tek yönlü varyans analizi ile test edilmiştir. Bulgular, görev yöneliminin öfke üzerinde negatif yönlü ve orta düzeyde (β = –0.42, < = –6.61 ve p < .001), ego yöneliminin ise pozitif yönlü ve yüksek düzeyde (β = 0.87, z = 9.41 ve p < .001) anlamlı etkisinin olduğunu göstermiştir. Görev × Ego yönelimi etkileşimi negatif yönlü ve orta düzeyde anlamlı bulunmuştur (β = –0.13, z = –2.53 ve p = .011). Hedef yönelimi profillerine göre öfke puan ortalamaları arasında anlamlı farklar belirlenmiş (F_{(3, 476)} = 44.17 ve p < .001, Kısmi η2 = .218); TukeyHSD devam testi sonuçlarına göre en yüksek öfke düzeyi yüksek ego–düşük görev grubunda, en düşük öfke düzeyi ise düşük ego–yüksek görev grubunda gözlenmiştir. Sonuç olarak, temaslı takım sporcularında görev yöneliminin öfke düzeyini azaltıcı, ego yöneliminin ise artırıcı bir etkisinin olduğu; bu iki yönelimin etkileşiminin öfke üzerinde anlamlı bir rol oynadığı belirlenmiştir. Bulgular, görev yöneliminin sporcuların öfke kontrolünü destekleyen koruyucu bir psikolojik faktör olabileceğini göstermektedir.

Anahtar Kelimeler Hedef Yönelimi, Rekabet, Sporcu Öfkesi, Yapısal Eşitlik Modellemesi.